Julita Malinowska Kiedy zgasło nade mną słońce, musiałam sama stać się słońcem
Wystawa w dominującej części prezentuje obrazy należące do najnowszego malarskiego cyklu „Strącone”, który uzupełniają prace z serii wcześniejszych, dopełniające zawartą w tytule wystawy refleksję. Tytuł ten, ważny w kontekście formy ekspozycji, przyjęty został z twórczości polskiej poetki Anny Świrszczyńskiej – symboliczne słońce nadające kształt rzeczom może być epifanią życia, ale i śmierci, potwierdzeniem czasu cyklicznego, nadzieją na odrodzenie. Julita Malinowska stoi po stronie światła, czyniąc z malarstwa osobistą opowieść wzbogaconą wybranymi odniesieniami i cytatami z rozległego pola sztuki. Jej realistyczny, niemal naturalistyczny język obrazowania, nie tylko stanowi warstwę błyskotliwej figuratywności, ale i kryje w sobie dramat multiplikowanych ludzkich ciał oraz ekspresję kobiecej cielesności, będących naturalnym kośćcem płócien.
Współpraca kuratorska: Andrzej Pawełczyk
